Over ons

Ik groeide op in een wereld waar God overal was, maar zelden echt gekend werd. Op Sicilië is het katholicisme geen keuze maar een gegeven. Als kind ging ik trouw met mijn ouders naar de kerk, week na week, en in die jaren kende ik God als een stille, plechtige aanwezigheid die over ons waakte, zelfs wanneer wij Hem niet bewust zochten. Tot mijn dertiende was dat mijn werkelijkheid: een jongen die bad zonder twijfel en geloofde zonder vragen te stellen.

Toen begon ik langzaam en bijna onopgemerkt af te dwalen. Niet omdat ik boos was op God, maar omdat het leven mij andere beloften begon te bieden — macht, erkenning, geld en controle. Naarmate mijn wereld groter werd, werd mijn geloof kleiner. Ik liet het niet bewust los; ik liet het gewoon gaan, alsof het iets was dat ik niet meer nodig had. Ergens onderweg begon ik te denken dat ik zelf Gods plaats had ingenomen. In de wereld die ik betrad, waar geweld en loyaliteit wet werden, begon ik te geloven dat ik degene was die kon oordelen, die kon straffen, die kon beslissen wie waarde had en wie niet.

Die manier van denken bracht mij ver — maar bracht mij geen vrede.

Toen kwam de dag dat mijn lichaam mij bedroog en mijn illusie van onoverwinnelijkheid instortte. De diagnose leukemie voelde niet als een ziekte, maar als een vonnis. Ik werd met de dag zwakker: mijn benen droegen mij niet meer, mijn stem verflauwde, eten en drinken werden onmogelijk, en langzaam raakte ik opgesloten in een lichaam dat mij niet meer gehoorzaamde. Voor het eerst in mijn leven had ik geen macht, netwerk, invloed of controle. Ik was alleen met mijn angst en mijn sterfelijkheid.

In die volledige leegte, op een punt waar niets mij kon redden behalve iets groters dan mijzelf, wendde ik mij tot God. Niet met mooie woorden, niet met rituelen, maar met wanhoop. Ik smeekte Hem mij te laten leven — niet om mijn verleden te rechtvaardigen, maar omdat ik voelde dat mijn verhaal nog niet af was. Het was 19 januari 2025.

Wat die nacht gebeurde tart alle logica. Terwijl ik daar lag, half in angst en half in overgave, voelde ik een aanwezigheid die langzaam over mijn benen bewoog, alsof iemand mij zachtjes aanraakte. Eerst was ik doodsbang, overtuigd dat dit het moment van mijn dood was, maar die angst maakte plaats voor een diepe, onverklaarbare kalmte — een vrede die niet van deze wereld leek te zijn. Ik voelde mij gezien, gekend en vastgehouden op een manier die ik nooit eerder had ervaren.

De volgende ochtend stond ik op. Ik kon lopen. Ik kon spreken. Ik kon eten en drinken. De artsen hadden geen verklaring. Ik had er maar één: God had mij aangeraakt en mij laten zien dat Hij werkelijk bestaat. Op dat moment schaamde ik mij niet voor mijn zwakheid, maar voor mijn ongeloof en mijn jarenlange arrogantie. Ik begreep dat ik niet God was, nooit God was geweest, en geen recht had om Zijn plaats in te nemen.

Vanaf die dag koos ik ervoor mijn leven anders te leiden — niet vanuit macht, maar vanuit dankbaarheid. Alles wat ik vandaag doe, doe ik met het besef dat mijn leven mij is teruggegeven, niet om mijzelf te verheerlijken, maar om anderen te dienen met de hulp van Onze Heer.