Column Daily Wely: Frankie 'De Stille'
De Daily Wely is een column over mijn werk, misdaad en veiligheid die meermalen per week verschijnt op deze site. Vandaag nummer 1: Frankie 'De Stille'
In een koffiehoekje van het warenhuis V&D in Groningen zagen we elkaar in 2013 voor het eerst. Frank had net zijn straf in de bajes uitgezeten voor de grootschalige productie van xtc en wapenhandel. Hij had een bericht voor de moeder van een vermoord meisje.
Het zou de eerste van talloze ontmoetingen zijn. Frank S. werd een van mijn belangrijkste contacten in het criminele milieu. Hij noemde nooit namen, lapte niemand erbij, maar heeft mij ongelooflijk veel geleerd over de onderwereld en vooral de wereld van de synthetische drugs. Nadat ik hem een keer had geholpen met een serieus psychisch issue, legde hij een hand op mijn schouder en zei: “Ik ben je levensverzekering. Iedereen die je op wat voor manier dan ook pijn doet, komt een keer aan de beurt.” Ik gaf nadrukkelijk aan dat dit niet hoefde van mij, maar daar had hij geen boodschap aan.
Frank had een mail gestuurd en wilde graag afspreken. Want hij had dus die zomerdag in 2014 een bericht voor een moeder. Die moeder was Yvonne Eleveld. Haar 7-jarige dochter Naomi Chanel werd in de zomer van 1999 in Assen op gruwelijke wijze verkracht en vermoord. Jan Stoffers, het Monster van Assen, verwurgde haar onder een koude douche na het meisje langdurig te hebben misbruikt. Tijdens het misbruik bestelde de zedendelinquent een pizza en toen ze alleen met het monster in huis zat, moet ze haar moeder op straat haar naam hebben horen roepen. Die was naar haar buiten spelende dochter op zoek.
In mijn boek Levenslang over levenslanggestraften (2013) kwam de moord uitvoerig aan bod. Ik had de moeder geïnterviewd en ze is een van de tientallen nabestaanden met wie ik regelmatig contact heb. De moord had Frankie aangegrepen. “Ik wil dat je tegen haar zegt dat ik ervoor kan zorgen dat Jan Stoffers ieder Kerst in elkaar wordt geslagen in de gevangenis,” zei hij nobel. Ik gaf het die avond nog door aan Yvonne. Ze vond het sympathiek van hem, maar bedankte voor het aanbod.
Sinds die dag in de koffiehoek heb ik Frank tientallen keren ontmoet en nog veel vaker gesproken. We zijn zelfs vrienden geworden. Ik beoordeel mensen niet louter op basis van hun daden. Mensen maken fouten. Ik kijk of iemand een slecht of goed mens is. Iemand die keurig volgens de wet leeft kan een grotere hufter zijn dan een boef met een goed hart.
Frank was groot. Heel groot. Twee keer werd hij veroordeeld tot vier en vijf jaar cel door de rechtbank Noord-Nederland voor het leidinggeven aan een criminele organisatie. Toen hij een paar ton moest betalen als ontnemingsvordering vroeg hij de rechter opgetogen of hij meteen kon aftikken. Overigens wilde de officier bijna drie miljoen euro hebben. Frank had veel gezag in de onderwereld en werd daarom regelmatig ingevlogen door criminelen om te bemiddelen bij conflicten.
Tientallen miljoenen euro’s had de van Sicilië afkomstige Frank verdiend met de handel. In Parijs liet hij zich rondrijden in een limousine met prachtige vrouwen. De beste kapper van de stad mocht naar het hotel komen om een minnares te knippen.
Bij de ontmoetingen rookten we altijd goede sigaren en dronken sublieme wijnen en whisky’s en cognac. Frank verorberde toen nog graag een grote beker met sorbetijs. Ik heb zelden iemand met zoveel verve een glazen coupe leeg zien lepelen. Hij vertelde steeds meer naarmate het wederzijdse vertrouwen toenam. Nooit vroeg hij mij een ‘favour’, nooit was er een subtiele dreiging. Ik had hem zo op mijn kinderen kunnen laten passen.
Maar het geweten begon langzaam aan Frankie te knagen. En dat zit zo. Hij deed jarenlang zaken met Russen: topmensen in het leger van wie hij grondstoffen kocht voor de productie van synthetische drugs. Mede dankzij Frank kon xtc-slikkend Nederland tussen grofweg 2000 en 2010 uit zijn plaat gaan op feestjes.
De man die ooit bij de jeugd van voetbalclub Heracles speelde, had een ingenieuze truc bedacht om de chemicaliën naar Nederland te halen. Hij was betrokken bij een project rond een buslijn tussen Oekraïne en Duitsland, een plek vlakbij de grens, voor het vervoer van kinderen uit Tsjernobyl. Kinderen die ernstig ziek waren geworden na de ramp met de kerncentrale in 1986 konden hier aansterken bij gezinnen. De brandstoftanks van de bussen liet ‘De Stille’ met een schot onderverdelen in twee compartimenten: in het ene deel zat brandstof, in het andere grondstoffen voor de productie van xtc.
Voor een liter van het zeer gewilde BMK of PMK betaalden criminelen zo’n 2800 euro en zo leverde een busritje ruim 400.000 euro op. Er zijn tientallen ritten geweest. Omdat S. ook nog zelf pillen drukte was zijn handel helemaal een goudmijn door de extreme lage kosten. Het ging goed totdat een bus bij de Duitse grens werd gecontroleerd nadat S. verraden was. Overigens dirigeerde hij vervoer en productie vanuit de bajes in Veenhuizen, waar hij vier jaar uitzat voor zijn eerste strafzaak.
In 2024 kreeg S. te horen dat hij ongeneeslijk ziek is. Sindsdien verloor hij tientallen kilo’s en kan hij de dagen alleen doorkomen met behulp van morfine. Hij zit al jaren in het buitenland en zei het criminele wereldje vaarwel. De man is enorm intelligent en zette meerdere goedlopende bedrijven op. Na 2006 is hij nooit meer veroordeeld.
Het geweten begon dus langzaam te knagen. Tien jaar lang vroeg ik hem of we zijn levensverhaal op papier konden zetten. Maar hij weigerde steevast. Tot december 2025. “Mick, we gaan het doen. Er zijn sommige dingen waar ik spijt van heb. Zoals de Tsjernobyl-ritjes. Ook wil ik mensen waarschuwen voor een carrière in de misdaad.” Letterlijk dezelfde dag had ik mijn uitgever aan de lijn en was het startschot gegeven voor een nieuw boek. Ook voeren we al gesprekken met grote partijen over een tv-serie en of een film. En ik garandeer: beide worden ‘disco’. Het levensverhaal van ‘De Stille’ is waanzinnig.
Nog één anekdote dan. Frank beschikte enige tijd over een vrouwelijke bodyguard. Ik heb haar één keer ontmoet. We zaten in een restaurant in Noord-Nederland en ik had een doosje bonbons voor haar meegenomen. Ik gaf Frank een compliment: “Wat een aardige en mooie vrouw”. Hij veegde zijn mond af met zijn servet en zei zonder een spier te vertrekken: “Zeker. Maar als het moet schiet ze iemand zo door zijn knieschijf.”
Oh ja: met Yvonne Eleveld gaat het gelukkig naar omstandigheden goed. Ze hoopt dat Jan Stoffers de rest van zijn leven blijft vastzitten. Ik hoop met haar mee.